Przedmioty, którymi się otaczamy, mają więcej funkcji niż tylko podkreślanie statusu ich użytkownika. Pozwalają nam wyrazić siebie lub sprawić, że obce miejsca wydają się bardziej znajome. Nie można również ignorować pierwotnej satysfakcji z posiadania tego, co uważa się za „ładne” (i wiem, jak niewygodne jest to słowo dla projektantów).

ROZUMOWANIE SERCA

Emocje wchodzą do gry, gdy mamy tę - czasami wyłączną - okazję, aby otaczać się starannie dobranymi przedmiotami. Bądźmy szczerzy, kupujemy pod wpływem emocji, a budżet jest niewygodnym ograniczeniem - mdłym i przyziemnym, ale o tak znaczącym wpływie, że może kształtować rzeczywistość rynkową. Te uczucia do rzeczy nieożywionych można kategoryzować na wiele sposobów, ale na dziś proponuję oś rozciągającą się między tym, co znane, a tym, co obce.

Na przykład istnieją antyki i nowości, stare rzemiosło rozpoznawalne na pierwszy rzut oka i nowoczesne technologie. Jednak największe grupy stanowią te związane z indywidualnymi doświadczeniami życiowymi - są przedmioty nam znane i takie, które mają taką możliwość. Ale jak rozpoznać „nasze” przedmioty wśród setek podobnych? Takie rozróżnienie staje się trudnym zadaniem, gdy jesteśmy ograniczeni efektami masowej produkcji, gdzie powtarzalność i doskonałość w produkcji są podstawowymi wymaganiami.

ZNANA NIEDOSKONAŁOŚĆ

W takiej sytuacji niedoskonałości przychodzą z pomocą, gdy otaczają nas identyczne i nieskazitelne przedmioty. Cytując ten artykuł , można je podzielić na następujące grupy: wady mogą wynikać z cech materiału, mogą być związane z wykonaniem (być efektem ubocznym produkcji lub decyzją rzemieślnika) lub wynikać z cyklu życia przedmiotu.

Wśród niszy małych marek istnieje wiele odniesień do tradycyjnych metod produkcji i dążeń, aby podkreślić znaczenie niedoskonałości lub przypadkowości. Niedoskonałość jest często sygnaturą/cechami pozostawionymi przez twórcę i materiał na stworzonym przedmiocie. Niezależnie od tego, czy chodzi o meble, czy ceramikę, przedmioty pochodzące z warsztatów/producentów często mają unikalną wartość dla ich właścicieli po prostu dlatego, że są niepowtarzalne w jakiś drobny sposób.

Przyzwyczailiśmy się już do pewnych blizn na przedmiotach, których używamy - większość z nas może nie być w stanie rozpoznać linii podziału lub punktów wtrysku, ale patrzymy na nie od lat, dzięki przedmiotom wykonanym z plastiku. Jednak te ślady masowej produkcji pozostawione na pojedynczym elemencie są rzadko akceptowalne, ponieważ są wadą tego, co ma być idealne ze względu na ograniczenia czynnika ludzkiego w procesie produkcyjnym. Inne zasady obowiązują w przypadku materiałów naturalnych i bardziej tradycyjnego rzemiosła. Podziwiamy odciski palców i ślady narzędzi na ręcznie robionej ceramice, akceptujemy decyzje rzemieślników o pozostawieniu sęków drewna na stole i nie podważamy wyboru porowatych, nierównych materiałów. Takie zamiłowanie do niedoskonałości sprawia, że jesteśmy otwarci na wyjątkowe przedmioty, które stają się znajome znacznie szybciej.

MIĘDZY RZEMIOSŁEM A NOWOCZESNĄ TECHNOLOGIĄ

Trudno mi to ukryć – romantyczne wizje podejrzanych warsztatów stolarskich, gdzie materię kształtuje się tylko dłutem i japońską piłą – rzeczywiście do mnie przemawiają. Niemniej jednak współczesne rzemiosło jest o wiele bardziej zróżnicowanym polem, czerpiącym w równym stopniu z tradycji, jak i nowoczesnych technologii.
Moglibyśmy oczywiście przyłączyć się do humanistycznej polemiki wokół pytania, czy unikalny mebel wykonany na maszynie CNC jest dziełem rzemiosła, ale pozwólcie mi zacytować definicję , która moim zdaniem bardzo trafnie opisuje ideę stojącą za tym zjawiskiem – „rzemiosło to to, ile uwagi, intencji i miłości można włożyć w przedmiot”. Reszta to tylko narzędzia twórców.

Dla wielu odbiorców przejście od rękodzieła do tak zwanej high-tech wydaje się sprowadzać do zer i jedynek – mamy albo przybory kuchenne z drewna w tradycyjnym wiejskim warsztacie, albo smartfony. To sposób patrzenia na świat, ale pozbędziesz się wszystkich pięknych odcieni szarości, jeśli będziesz podążać za taką narracją.

Przegląd tego spektrum możemy rozpocząć od rzemiosła rozumianego w sposób „klasyczny”. Weźmy za przykład ceramikę – zazwyczaj jakość wynika z tradycyjnego materiału i umiejętnej pracy rzemieślnika lub rzemieślniczki. Pomimo tysięcy lat tradycji i całego wszechświata technik z różnych regionów świata, ludzka kreatywność wniosła coś nowego do tej dziedziny w ciągu ostatnich kilku dekad.

Wykorzystując techniki druku 3D, twórcy tacy jak UAU i Olivier Van Herpt tworzą nowe, wcześniej nieznane struktury. Jednak dzięki wykorzystaniu naturalnych materiałów wyglądają one jednocześnie dość znajomo. Możemy zobaczyć poszczególne warstwy, które tworzą naczynie, a w rezultacie możemy prześledzić ruch maszyny, który zamierzył człowiek.

Źródło: BRAGI_EYEWEAR

Powoli ślady maszyn przestają być efektem ubocznym dążenia do perfekcji i stają się kolejnym językiem używanym przez projektantów do podkreślania pochodzenia projektowanego przedmiotu. Marka BRAGI_EYEWEAR od kilku lat produkuje oprawki do okularów w technologii SLA. Cienkie warstwy widoczne na ich powierzchni to ozdoby, a nie defekt. Studio Yonoh stosuje podobny scenariusz - domowe przedmioty ich produkcji mają przyjemnie szorstką powierzchnię dzięki technice druku SLS. To zaprojektowana cecha, a nie kompromis. Analizując trendy, możemy spodziewać się pojawienia się nowych strategii produkcyjnych, takich jak masowa personalizacja. Jej naturalną konsekwencją będzie bardziej znacząca obecność druku 3D jako narzędzia w tworzeniu komercyjnie opłacalnych produktów.

Wielu projektantów lubiło pracować z drukiem 3D na przestrzeni lat. Z mojej perspektywy chciałbym dodać, że patrzenie na warstwowość druku może być po prostu satysfakcjonujące. Reprezentuje podróż z nicości do czegoś, wywołując nowe emocje poprzez postęp technologiczny i cywilizacyjny w sposób nieskrępowany.